logo
  • Ιούνιος 30, 2017
  • Άρθρα
  • Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο monomamono.com: Τα likes δεν αποτυπώνουν, πάντα, την ορθότητα και την καταξίωση μιας άποψης, μιας παρουσίασης ή ενός προσώπου

monomamono.com: Τα likes δεν αποτυπώνουν, πάντα, την ορθότητα και την καταξίωση μιας άποψης, μιας παρουσίασης ή ενός προσώπου

Όλοι ή σχεδόν όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί, ανεξαρτήτως σε ποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης δραστηροποιούμαστε, για ψυχαγωγικούς, κοινωνικούς ή επαγγελματικούς λόγους, γιατί οι αναρτήσεις μας δεν έχουν την ίδια αποδοχή, αναγνώριση, προτίμηση, επιβράβευση κι άλλα παρόμοια χαρακτηριστικά ζητούμενα, με κάποιες αντίστοιχες φίλων μας ή άλλων προσώπων. Είναι προφανές πως όποια απάντηση και να προσπαθήσουμε να δώσουμε, στο συγκεκριμένο ερώτημα, αυτή, δε μπορεί να εναρμονίζεται, απόλυτα, με όλες τις περιπτώσεις, που μας έχουν δημιουργήσει το συγκεκριμένο προβληματισμό. Μια καταφανής, εύκολη απάντηση, θα ήταν του τύπου: “Διότι οι αναρτήσεις των άλλων είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τις δικές σου, συνεπώς, αυτό που καταγράφεται, υπό τη μορφή (Likes), είναι το απολύτως φυσιολογικό κι ορθό”. Πράγματι, σ’ ένα μικρό, μεσαίο ή μεγάλο βαθμό, αναλόγως του κοινωνικού κύκλου το καθενός, ισχύει ή μπορεί να ισχύει αυτό. Τι συμβαίνει όμως με κάποιες άλλες περιπτώσεις που καταφανέστατα ακυρώνουν τον παραπάνω κανόνα;

Πριν επιχειρήσουμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις, στο τελευταίο ερώτημα, θα πρέπει, καθένας από εμάς, να εξετάσει, πως αντιλαμβάνεται το περίφημο “like”= Μου αρέσει. Πόσο “βάρος” κι αξία έχει για τον καθένα από εμάς; Όπως στην ζωή, έτσι και στον κόσμο του διαδικτύου, είναι απολύτως φυσιολογικό να ικανοποιούμαστε και να χαιρόμαστε με οποιοδήποτε είδος επιβράβευσης, από τους συνανθρώπους μας, για κάτι που γράψαμε και γενικώς μοιραστήκαμε μαζί τους. Τι συμβαίνει όμως ή τι μπορεί να συμβεί, όταν χαθεί το μέτρο κι η επιδίωξη της επιβράβευσης αυτής γίνει αυτοσκοπός; Στις πλείστες των περιπτώσεων, είτε ανήκουμε στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν γινόμαστε αποδέκτες μεγάλου αριθμού likes, αλλά τα επιζητούμε, είτε ανήκουμε σε εκείνη την κατηγορία που είμαστε αποδέκτες μεγάλου αριθμού likes κι αυτό μας κάνει να νιώθουμε σπουδαίοι και σημαντικοί, το βέβαιο είναι πως, αν δεν προσέξουμε, θα οδηγηθούμε σε κάτι που ελάχιστα θα θυμίζει τον εαυτό μας.

Επειδή όμως όλα τα παραπάνω ανοίγουν όλα και περισσότερα πεδία συζήτησης, που είναι αδύνατον να αναλυθούν, με τρόπο ενδεδειγμένο, στα περιορισμένα όρια ενός άρθρου, όπως αυτό, θα περιοριστούμε αποκλειστικά και μόνο στις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, εκείνες δηλαδή που αποδεικνύουν ότι τα likes δεν αποτυπώνουν, τουλάχιστον, όχι πάντα, την ορθότητα και την καταξίωση μιας άποψης ενός προσώπου και κατ’ επέκταση δεν θα πρέπει να μας απασχολούν τόσο πολύ. Όσα προηγήθηκαν, κρίθηκαν απαραιτήτως αναγκαία να αναφερθούν, ώστε το άρθρο να μην παρεξηγηθεί και εκληφθεί ως μια προσπάθεια μηδενοποίησης και “δαιμονοποίησης” αυτού του ηλεκτρονικού τρόπου επιβράβευσης, αλλά μιας διαφορετικής ανάλυσης ή αν προτιμάτε, μιας αξιολόγησης του «φαίνεσθαι» και του «είναι».

Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, σίγουρα και στον περίγυρό σας, που πατούν like στ’ οτιδήποτε, χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να διαβάσουν και έπειτα να αξιολογήσουν. Το like, όχι απλά για κάποιους, αλλά – κατά την άποψή μας – για μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας, λειτουργεί σαν “καλημέρα” και με την έννοια αυτή, αφού λέτε καλημέρα σε κάποιον θα σας πει κι εκείνος …κι αφού του “δίνετε” like, θα σας δώσει κι εκείνος. Με αυτή τη “φιλοσοφία” είναι προφανές πως ένας αριθμός likes που λαμβάνουμε για κάτι που γράψαμε ή δημιουργήσαμε σ’ ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης δεν αποτελεί, επί της ουσίας επιβράβευση για κάτι που κάναμε ή είπαμε, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Σαφέστατα αυτό δεν αποτελεί κάτι για το οποίο πρέπει να νιώθουμε άσχημα, όμως, έτσι πρέπει να εκλαμβάνεται γιατί αυτό και μόνο είναι. Αν ανήκετε λοιπόν στην κατηγορία που δεν πατάτε  συχνά like στους άλλους, είναι σχεδόν βέβαιο, δηλαδή στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, πως και στις δικές σας αναρτήσεις θα συγκεντρώνετε πολύ μικρό αριθμό likes. Για του λόγου το αληθές, θα έχετε ακούσει, από πάρα πολλούς, να διαμαρτύρονται γιατί κάποιος γνωστός τους δεν τους πάτησε ούτε μια φορά like, σε κάτι που δημοσίευσαν, γι’ αυτό κι εκείνοι έπραξαν αντιστοίχως ή ακόμη και πιο ακραίες περιπτώσεις, που κάποιοι διέγραψαν έναν φίλο ή μια φίλη τους με αφορμή ένα like που έγινε ή δεν έγινε.

Θα βρείτε πολλά βίντεο στο youtube, γεμάτα βωμολοχίες, με ακραία και χυδαία υπονοούμενα, που ο αριθμός των Likes, σε κάτι καταφανέστατα μη αξιόλογο, είναι εντυπωσιακά μεγάλος, ενώ σε κάποια άλλα βίντεο, που παρουσιάζεται κάτι πραγματικά αξιόλογο, αντιστοίχως,  εντυπωσιακά μικρός.  Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Μα τα likes δεν είναι αυτά που δίνουν αξία σε κάτι, με μια “ρηχή” προσέγγιση; Αλλά αν είναι έτσι, γιατί επιβραβεύονται οι χυδαιότητες και οι βωμολοχίες;

Σε κάθε περίπτωση, τα likes έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα, ως πεδίο συζήτησης, η δυναμική που αναπτύσσουν, μέρα με τη μέρα. Αυτό όμως που περίτρανα αποδεικνύεται είναι πως ο αριθμός των “Μου αρέσει” σε κάτι, δε συνιστά, τουλάχιστον πάντα, κριτήριο καταξίωσης ή ορθότητάς αυτού που, κάθε φορά, “επιβραβεύεται”, εντός και εκτός εισαγωγικών.